In 1952, stond Dwight D. Eisenhower voor een groep van Tweede Wereldoorlog veteranen. Plotseling stopte hij met hen toespreken. Zijn stem klonk gebroken en zijn ogen vulden zich met tranen. De man die D-Day geleid had begon te huilen.
Acht jaar eerder was Eisenhower verantwoordelijk voor de grootste militaire invasie in de geschiedenis. Op 6 juni 1944 stuurde hij meer dan 150.000 geallieerden naar de stranden in Normandië. Hij wist dat er velen niet terug zouden keren. Hij had een brief geschreven waarin hij de volledige verantwoordelijkheid nam als het misliep.
De invasie werd een succes, maar tegen een verpletterende prijs. Duizenden mannen werden die dag gedood of raakten ernstig gewond. Eisenhower was nooit vergeten dat de zege was behaald door gewone mannen die een buitengewoon hoge prijs hadden betaald.
In 1952 richtte hij zich tot de veteranen en sprak over D-Day. De herinneringen overweldigden hem. Hij sprak over de jonge soldaten die hij had opgedragen de strijd aan te gaan. Gewone jongens, van het platte land en uit de fabrieken, teenagers die hem hun leven hadden toevertrouwd.
Eisenhower stopte en probeerde door te gaan. Maar hij kon het niet. De mannen die hij toesprak onderbraken hem niet, zij begrepen het. Velen van hen waren daar geweest. Zij hadden de stranden gezien. Zij hadden veel vrienden verloren. Om te zien dat de Opperbevelhebber vocht tegen zijn emoties, herinnerden hen er aan dat de last van de verantwoordelijkheid niet eindigde met de overwinning.
Eisenhower werd vaak herinnerd als kalm en beheerst. Maar op dat moment viel het masker af. Wat er overbleef was een man die de last van de kostprijs van de oorlog al jaren had meegedragen. Leiderschap wordt vaak geassocieerd met kracht zonder gevoelens. Deze dag bewees het tegenovergestelde.
Zelfs de man die de oorlog won was nooit gestopt met rouwen om diegenen die er met hun leven voor hadden betaald.
(bron – The Untold Past)